Lieg alsjeblieft niet tegen me
Niet over iets groots niet over iets anders
Liever hoor ik het vernietigendste
Dan Dat je liegt
Want dat is nog vernietigender.

Lieg niet over liefde Iets dat je voelt
Of iets dat je zou willen voelen
Liever wordt ik bedroeft
Dan
Dat je liegt
Want dat is nog bedroevender
Lieg tegen me over gevaar
Want ik voel toch je angst
En wat ik gewaar wordt is waar
Of ik ken je niet
En dat is nog gevaarlijker

Lieg niet tegen me over ziekte
Liever kijk ik die diepte in
Dan dat ik mij verlies
In een van jou lieve verzinsels
Want daarmee verlies ik mij dieper

Lieg niet tegen me over sterven
Want zolang we er nog zijn
Vind ik dat toegangsloze
Niet mededelen wat je denkt

Erger

En zoveel doder

Erger

En zoveel doder

x85. Ik droomde ervan dat de huidige modernistische traditionele kerk in een aantrekkelijke dynamische gemeenschap waar postmoderne jongeren zicht thuis voelen. Een gemeenschap die niet naar binnen gericht is, maar die jongeren opzoekt waar ze zijn: op school en op straat. Die jongeren biedt wat ze nodig hebben: liefde, warmte, gemeenschap, genezing, plezier, spiritualiteit, acceptatie en confrontatie en dat op een dynamische creatieve en cultuurrelevante manier. Soms vrees ik dat die droom een luchtkasteel is, maar dan ontmoet ik weer mensen (live en op straat) vanuit de hele wereld die mijn droom delen en hoor ik van plaatsen waar hij, met vallen en opstaan, gerealiseerd wordt. Ik wil mijn steentje bijdragen aan het realiseren van deze droom. Dat betekent dat ik jongeren die leiding zullen geven aan dit werk wil opleiden, vormen, inspireren en begeleiden. En dat ik mijn visie wil uitdragen in de kerk zoals die nu is, opdat ze hoop krijgt voor de toekomst. Ik weet dat dit grote woorden zijn, misschien wel veel te groot. Ik weet dat grote dromen slechts tot stand komt door kleine stapjes, met vallen en opstaan, tussen hoop en wanhoop en vaak anders dan je vooraf droomt. Maar het is goed om een droom te hebben, om op momenten dat het tegenvalt vooruit te kunnen kijken en te weten: daar gaan we heen en dit is mijn kleine steentjex85x85

Noem me maar Jan. Dat schrijft makkelijk. Ik had net zo makkelijk Klaas Bruinsma kunnen heten, ik was minstens zo gevaarlijk als hij. Ik ben opgegroeid met een vader die het voor me opnam als het uiteindelijk te laat was. Op school hadden ze me gepest en schoolleiding en leerlingen gaven mij de schuld. Ik vertelde aan mijn vader de helft van het verhaal. Hij geloofde me en ging naar school om de directeur en mijn leraar te verbouwen. Op de nieuwe school was ik zeer gevreesd want ik was dat ventje van die vader diex85x85 Ik moest direct van mijn vader op bokslessen want hij had niet altijd de mogelijkheid om zaken voor mij op te lossen. Ik stortte me volledig op mijn sport en oefende vaak tien uur per dag in de sportschool. Van het xe9xe9n kwam het ander. Ik ging drugstransporten bewaken en daarnaast ook portier spelen van de plaatselijke nachtclub. En toch wilde ik blijven trainen. Door cocaxefne te snuiven kon ik het leven volhouden, hooguit twee uur slaap en uren trainen. Ik ging zelf ook dealen en verkocht al gauw voldoende om er inkomen van te hebben. Ik kocht mijn eigen sportschool en al gauw was ik de gevierde man. Het dealen breidde zich uit en mijn eerste amfetaminelaboratorium was gekocht. Mijn inkomen was op een gegeven moment 50.000,- per uur. Twaalf autox92s had ik en smeet met geld. Ik ontmoette een lief meisje die ook gebruikte dus makkelijk geen gezeur van verwijten over drugsgebruik. Zolang ik snoof was zij de mooiste. Ze raakte zwanger en ik was trots op mijn prestatie. Ik beloofde mijzelf te stoppen met snuiven zodra het kind geboren zou zijn. Dat gebeurde. Ineens vond ik de wereld niet meer mooi, ineens was mijn vriendin lastig dus begon ik weer te snuiven. Door gewelddadig optreden kwam ik in de gevangenis terecht waar ik als gevaarlijk te boek stond. Mijn armen en benen werden als wapens beschouwd. Ik was beresterk en levensgevaarlijk. Toen ik vrij kwam besloot ik mijn vriendin te gaan zoeken om mijn dochtertje te zien. Ze waren er niet meer en in paniek ben ik gaan zoeken. Boos op de wereld en boos op mijn vriendin begon ik alles van de donkere kant te bezien. Ik wilde een eind aan mijn leven maken en ging met een flinke lading drugs naar huis. Zodra ik stoned was pakte ik mijn pistool. Net op het moment dat ik de trekker over wilde halen ging de deurbel. Leerlingen van mijn boksschool stonden voor de deur en zongen: Lang zal hij levenx85x85. Ik was die dag jarig. Daarna is er nog een poging geweest om mijzelf van het leven te beroven. Via via kwam ik in contact met een antiekhandelaar en die vertelde mijn dat ik waarschijnlijk geen rust in mijn leven kende. x91Jij hebt God nodigx92 zei hij. Ik wist niet waar ik kijken moest en vertrok snel naar huis. Daar aangekomen begon ik de snuiven en zocht mijn pistool weer op. Flink onder invloed wilde ik de trekker over halen en op dat moment hoorde ik de woorden weer van die middag. x91Jij hebt God nodigx92. Ik vluchtte het huis uit en zocht naar mijn dochtertje. Ik vond haar in een andere stad. Ik belde aan en wilde naar binnen om te praten en haar te zien. Het liep uit op geweld waarbij ik mijn ex verschrikkelijk heb behandeld. Daarvoor ben ik opgepakt en kwam in de cel te zitten met uitzicht op een fikse rechtzaak. Poging tot doodslag zou het kunnen worden. Omdat ik als zeer gewelddadig te boek stond, mocht ik geen contact met de bewaking hebben en als de deur open moest dan stonden er vier agenten voor mij. Op een gegeven moment vroeg ik iets te lezen. Met de woorden x91Hier heb je wat te lezenx92 smeten ze een bijbel naar binnen. Meteen de woorden x91God nodigx92 door mijn hoofd. Ik begon te lezen en die nacht stond als het ware Jezus in mijn cel. De volgende morgen deelde ik mijn avontuur van die nacht met andere gevangenen. Mijn gedrag veranderde en na verloop van tijd mocht ik op de recreatiezaal. Ik begon te vertellen van Jezus en wat Hij voor mij gedaan had. Andere kwamen tot geloof en gingen zien dat iemand werkelijk kon veranderen. Ik zag mijn taak al liggen in de gevangenis en bedacht mijn opstelling voor de rechter. Ik zou alles vertellen zodat ik voor minstens 20 jaar de in cel kon vertellen over Jezus. De rechter was waarschijnlijk onder de indruk want ik werd vrijgesproken. Nu, jaren later, werk ik voor God en zie dat Hij mij de moeite waard vond en nog! Ik spreek over Jezus op scholen en iedereen die het maar horen wil. Hij is een broer voor me en ik weet dat ik vergeven ben. Ik mocht en mag elke dag opnieuw met Hem beginnen. God zegent je

Op jonge leeftijd ging ik met mijn moeder naar de kerk Bij ons aan tafel werd wel uit de bijbel gelezen na het eten maar verder werd er niet over gesproken In mijn jeugd is er in ons gezin veel ziekte geweest en toen ik 20 was stierf mijn moeder. Mijn vader had rond die tijd al een relatie met een ander en het heeft daardoor niet tot een toenadering gezorgd tussen mij en mijn vader. Hij trouwde vlak na het overlijden met zijn vriendin en later kreeg ik weer contact met hem. Doordat mijn vader zeer dominant was vluchtte ik in seks. Ik was vreselijk verslaafd en kon de hele dag maar aan xe9xe9n ding denken. Toen ik eindelijk trouwde kon ik niet meer normaal naar vrouwen kijken. Dit heeft voor veel spanningen gezorgd in onze relatie. Mijn vrouw geloofde toen vast in Jezus en daar trok ik mij aan op. Toch kwam ik niet los van mijn verslaving en voelde dat het niet klopte. Na lange tijd van schaamte ben ik naar een evangelist gegaan. Ik vertelde hem alles en samen hebben we gebeden. Kort daarna is ook mijn vader overleden. Iemand vroeg mij op de nacht dat ik het hoorde en naar hem toe was gefietst of hij (mijn vader) de Heer kende. Ik vertelde hem dat ik het niet wist. Daarmee begon geloven in God wel meer voor mij te leven. Ik ging inzien hoe belangrijk het was om Jezus toe te laten en hem leiding te geven in mijn leven. Als ik nu terug kijk dan zie ik wat ik allemaal in eigen kracht heb geprobeerd en waar Hij naast me heeft gelopen. Vroeger dacht ik dat het een teken van zwakte was om alles zonder Hem te doen. Nu weet ik beter. Jezus heeft mij op het oog en wil er alles aan doen om mij te helpen en te leiden. Ook als het gaat om verslaving. Ik zie dat ik dat niet alleen op kan lossen. Zo dat wou ik ff kwijt

Ik groeide op in een gewoon gezin. Althans het gezin was gewoon, ik niet. Ik heb mijn leven lang al de grenzen gezocht. Eigenlijk doe ik dat nog steeds grenzen zoeken en er heerlijk over heen rennen. Van het een kwam het ander. In die tijd woonde we aan de kust in een rustig plaatsje. Zeker in de zomer kwam ik lange tijd niet thuis en zakte flink door op het strand. Alles kon en zeker op seksueel gebied. Ik denk dat ik daar veel opgelopen heb waar ik nu de prijs voor betaal. Dat ik zwanger raakte vond ik niet eens erg. Dat zou wel loslopen dacht ik. Dat ik daarna gedwongen werd door mijn vader om abortus te plegen is iets waar ik eigenlijk liever niet over praat. Ik heb het niet meer goed kunnen maken met mijn vader. Wist ik veel dat hij snel daarna om het leven zou komen. Wat hebben wij een ruzie gehad zeg. Soms vraag ik me wel eens af hoe het zou zijn dat ik als moeder en hij als opa naar ons (klein)kind zouden kijken. Gek maar ook nu begin ik hem te missen. Ik snap God niet dat het allemaal zo heeft moeten lopen. Zou Hij nou nog wel kijken? Doe ik het een beetje goed. Zou ik wel een goede moeder zijn, of een aardige echtgenote. Maar goed. Mijn leven stortte in elkaar toen ik hoorde dat hij niet meer leefde en het was een begin van een leven van diefstal en liegen. Ik ben gepakt door de politie voor een gewapende overval op een postkantoor. Daar heb ik drie jaar voor gezeten. Dat ik daar een dominee sprak is een wonder op zich. Ik wist niet eens dat dat bestond. En dat hij dan ook nog in de kerk sprak is helemaal een wonder geweest. Maar goed het is God die daarbij zichzelf heeft laten zien aan mij. Ik weet niet hoe ik mijn leven nu op een rijtje moet zetten. Ik denk dat ik de bijbelcursus maar blijf volgen en daarmee zoek naar wie God is. Je hoort nog wel van me.GroetMiranda